Dag Jos…

De wind leest jouw naam in gouden nevels,

brengt mijn gedachten

over alle grenzen heen:

Dankbaar in herinnering

bewaren

al het goede uit jouw leven.

Weemoedig denken aan

de blije momenten

die we deelden.

Sterkte putten uit jouw kracht

in deze moeilijke dagen.

Geloven in een nieuw bestaan:

thuis komen bij de Vader.
(   Jozef Vandromme. )

Te jong…

grafengel

Je stond nog aan het begin

maar zag niet meer de zin

van het leven in

jouw wereld

vol problemen.

~

Je levenskaars

bleef branden

je hart versteende

en verzandde

tot je niet meer kon leven

onder de zon

brandend in je hart

~

Zodat je zelfbewust

ongehoord

ten einde raad

je laatste woord

voegde bij de daad

om eindelijk verlost

te worden gehoord

pleegde je zelfmoord.

~~

Hou mij vast….

alles-is-vergankelijk

Hou mij vast

ik heb het koud

wie kan mij verwarmen

en sluit mij eventjes in zijn armen

dan kan ik weer

verdergaan met leven

hou me vast

al is het maar voor even ….

Aanwezig door afwezigheid……..

Life…….

My Life

Fernandes & Gijs. Fernandes & Gijs

Lang niet hier gepost. En dat terwijl ik geweldige voornemens had begin dit jaar. Elke dag zou ik iets posten, hoe klein en onbelangrijk ook. Jammer maar dit is mij niet gelukt.

Na 1 juni j.l ging het in rap tempo achteruit met al mijn plannen. De dag dat ik mijn kleine Fernandes in heb laten slapen. Geen dag is na die dag nog hetzelfde geweest. Vaker heb ik dieren moeten laten inslapen maar in dit geval was het iets heel anders. Ik moest niks dit keer, bijna twee jaar heb ik geworsteld met dit besluit. Ik kreeg kleine Fernandes via een FB vriendin, zij zocht een thuis voor een klein Spaans zwervertje. Mijn FB vriendin was in Spanje met vakantie en ontdekte daar Fernandes, zwervend in de straten van haar vakantieverblijf. Kort daarvoor had ik één van mijn katten, Chico, die ik óók pas enkele maanden…

View original post 649 woorden meer

Forever and Always…

My Life

Fernandes opgebaard362015 2edited

Luisterend naar Jan van Veen’s Candlelight heb ik de neiging om het volle bureau waar ik achter zit kort en klein te maaien. Maar misschien zou het ook voor mij goed zijn om een gedicht te schrijven over mijn katertje Fernandes die ik nu al weken moet missen. Het gekwijl over mislukte liefdes verhalen , uitgesproken door Jan met zijn zoete voice doet me bijna braken. Waar gaat het in hemelsnaam over. Pubers die via de radio hun liefdes breuken Nederlands kundig maken……..hoe oud zijn ze , zestien, zeventien, twintig misschien. Nog zittend in de schoolbanken denken ze dat na een mislukte relatie nooit meer gelukkig worden ……  ppffffff..   Nog een heel leven hebben ze voor zich.

Op 1 juni heb ik de beslissing genomen dat ik het beste moest doen voor Fernandes. Na alles geprobeerd en gedaan te hebben om hem een dierwaardig leven te kunnen bieden is mij dat helaas…

View original post 424 woorden meer

Fernandes….

Fernandes opgebaard362015 2edited

Je paste in mijn hand

zo klein

zo teer.

Samen gevochten

maar het mocht

niet baten.

Na anderhalf jaar strijd

heb je ons voorgoed

verlaten.

Ik draag je

met mij mee

in mijn hart….

forever.

~~~

SAM_3085

Fernandes is thuis … bij ons..

~~~

kat met kaarsjes ~~~

Laat mij los…

quote God prommis

Laat mij gaan

laat mij los

verlost te worden van de vracht

die te zwaar is om te dragen

is nog mijn laatste wens.

~ ~ ~

Laat los mijn hand

laat los mijn ogen

houd mij niet langer vast

en in je blik gevangen

te wezen zonder pijn

is nog mijn enige verlangen.

~ ~ ~

R(echt) uit het hart….

quote memories of you

Van je familie moet je het hebben….of van je vrienden….

In jouw geval van beiden niet, niet van je familie en ook niet van je vrienden. 110 Dagen geleden werd je dood aangetroffen op je balkon, je hond naast je. Vaak ben je in mijn gedachten geweest de laatste drie maanden. Nu besef ik nóg meer hoe eenzaam jij in je leven geweest moet zijn. De stoel op het balkon waar de buurman je gevonden heeft staat er nog steeds, onaangeroerd. De was aan de lijn in het kleine slaapkamertje, alsof je elk moment binnen kan komen om de was op te vouwen. De gordijnen, geen centimeter verschoven hangen nog precies zoals ze hingen toen jij je huis werd uitgedragen. Voor mij is dat onbegrijpelijk. Het doet mij heel erg zeer dit te zien. Krokodillentranen huilden je familie en vrienden tijdens je afscheid, dat besef ik nu nog meer dan toen. Ook de buurt begrijpt het niet. Is de woningbouwvereniging wel ingelicht? Niemand die het weet.

Je Facebook account is wel verwijderd, en ik weet uit ervaring dat zoiets niet vanzelf gebeurd. Je Facebook pagina was een open boek, wellicht dat er daarom haast gemaakt is het te verwijderen. Men kon lezen hoe eenzaam jij was, daar kan niemand aan hebben getwijfeld. Je schreeuwde om aandacht, om liefde…..die je enkel kreeg van je dieren en een enkele goede vriend.

Ik geloof niet in een leven na de dood. Ik geloof niet in de fabel dat mensen vanaf hun wolkje tevreden naar beneden kijken, want wat zou jij dan teleurgesteld zijn. Jij bent er niet meer, er is alleen nog de herinnering aan jou, aan een eenzame vrouw die voortleeft in mijn gedachten en daar altijd een herinnering zal zijn.

Niemand luisterde……

 photo FLOWERFORYOU-1.jpg

De vragen
Waarom vroeg ze,
lucht was het enige wat ze kreeg.

Kreten om hulp sloeg ze,
ze verwaaide, ongehoord in een eindeloze stroom.

Niemand luisterde,
haar wereld kleurde zwart.

Zeeën gevuld met tranen in de nacht,
Ze kon het niet meer.

Haar lucht klaarde op.
Zeeën overstromen met tranen van spijt,
te laat…….Rust zacht

*********

Dank aan Ben Kramer )

Rust in vrede…….

My Life

candle voor tante   Het overkomt altijd anderen, denk je. En dan geheel onverwacht overkomt het jou, meer mijn dochter in dit geval. Mijn dochter belt mij zelden vanuit haar werk,  dat het dit keer belangrijk was hoorde ik direct aan haar stem.  ” Ma, ma, ik moet je wat vertellen, Bianca is dood ‘.  Ik dacht niet direct aan de Bianca die ik ook goed ken, maar dacht dat een collega op het werk overleden was. “Bianca zei ze weer, je weet toch wel wie Bianca is ?  Ja, natuurlijk weet ik wie Bianca is, maar dat is een jonge vrouw van midden veertig waarmee mijn dochter regelmatig contact heeft. Ze bezoeken elkaar zo nu en dan, wandelen vaak samen met de honden, en voor zover ik weet is er dan ook nog telefonisch contact.  Ik ging er niet direct vanuit dat ze deze Bianca bedoelde. ” Ja ik bedoel Bianca die…

View original post 550 woorden meer

Herinneringen …….

My Life

Tijd

Het zal november…december 2002 geweest zijn dat ik je voor het eerst ontmoette. Sinds enkele maanden had ik een hond die ik in huis had genomen nadat haar bazinnetje was overleden. Het was een cique hond, welopgevoed maar helemaal niks gewend. Samen met haar bazinnetje liep ze elke dag haar rondje rond de gracht, soms ietsje verder. Als het iets verder was dan een rondje gracht kon je er donder op zeggen dat het bazinnetje een nieuwe outfit droeg. Dan wilde zij gezien worden met haar perfecte hond, en toegegeven, beiden zagen er altijd perfect uit.

Een paar maanden heb ik het volgehouden ….. hond aangelijnd aan haar schitterende halsband en ik in mijn honden uitlaat kloffie. Ik ben niet van de houte couture, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Maar wat ik wel had in die tijd was mijn 45 km karretje, gekregen van mijn dochter en…

View original post 1.032 woorden meer

Vaarwel…

My Life

bianca 1 februari 2015 015

Wat kan ik nu nog zeggen……ik heb even geen woorden.  Afscheid van je genomen, sprakeloos naar je gekeken, stille hoop dat jij het niet zou zijn, tegen beter weten in. Maar één blik en de harde werkelijkheid moest ik onder ogen zien. Zo herkenbaar, je vingertjes, breekbaarder dan porselein. Je gezicht, bijna doorschijnend……

Een leven, veel te kort geleefd. Eenzaamheid een leven lang. Dieren waren je vrienden, bij hen kon je jezelf zijn, met hen deelde je vreugde en verdriet. Het waren je maatjes , letterlijk tot in de dood.

Vanmiddag heb ik je echte vrienden gezien. Echte vrienden die diep bedroefd hun laatste groet aan jou kwamen brengen. Vrienden die net als ik geen woorden vinden konden en sprakeloos staarden naar je eenvoudige kist. Op je kist rose roosjes, neergelegd door je nichtjes en neefjes.  Brandende kaarsjes naast een Boeddha beeldje dat zo verbonden was met jou.

Nu ben je verlost van de eenzaamheid die…

View original post 65 woorden meer

Dag tante, rust in vrede.

R.I.P

R.I.P

Vanmorgen werd mijn moeder opgebeld door haar enige nog in leven zijnde broer. Ze bellen elkaar nooit, hebben alleen contact tijdens ‘toevallige’ ontmoetingen op straat, en als er nieuws is.
Vanmorgen was er nieuws. De zus van mijn moeder en van mijn oom was overleden.
Behalve elkaars telefoonnummers delen ze al jaren niets meer met elkaar.
Ooit was het een gezin met elf kinderen, dat was heel gewoon in de tijd dat mijn moeder geboren werd.
Zes jongens, vijf meisjes waarvan mijn moeder de jongste was en mijn nu overleden tante de oudste.
Vanmiddag sprak ik mijn moeder, ook stelde ik vragen over mijn tante, maar zoals het al jaren gaat ging het nu ook weer. Ja, ook kakmadammen gaan dood was het enige wat ze erover zei. Het deed haar blijkbaar niets dat haar zus was overleden, want ze sprak er de hele middag met geen woord over. Toen ik vroeg of ze wel naar de uitvaart zou gaan zei ze ” ik denk er niet over, ze heeft me nooit willen zien en nu hoef ik haar niet meer te zien ‘. Duidelijk !

Mijn herinneringen aan deze tante zijn jeugd herinneringen. Toen kwamen mijn moeder en mijn broer en ik nog regelmatig bij haar en haar man thuis. Ze hadden geen kinderen en ik logeerde er regelmatig. Wat ze wel hadden was een hond en geld. Tante was getrouwd met een zakenman en had een goed leven. In de begintijd van mijn tantes huwelijk bewoonden zij en haar man een groot bovenhuis in het centrum van Heusden. Overal in de woning waren kleine trapjes. Van de ene salon naar de andere moest je twee treetjes naar beneden of naar boven. Zo ook in de slaapkamers. Je moest een paar treetjes hoger om in weer een andere kamer te komen. Dol was ik op dat huis. En overal rook het naar de parfum van mijn tante.
Uren bracht ik door voor het open raam dat uitkeek op de markt. Als tante zag hoe ik genoot van de kraampjes en de mensen gaf ze mij wat geld en liet mij boodschappen gaan doen . Luxe broodjes die ik mocht uit kiezen. Kaas, ( ik kreeg wel een briefje mee en de opdracht bij welke kraam ik mijn inkopen moest doen ) fruit, chocola, het was een waar feest en een tijd die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat.

Tante en oom gingen ook regelmatig met vakantie naar het buitenland en brachten dan de mooiste dingen voor mij mee. Uit Italië bracht ze eens een schitterende ketting van allemaal aan elkaar geregen schelpjes mee. Ik deed deze alleen op zondag om , zo zuinig was ik erop. Ze bracht uit ieder land bijzondere souvenirs voor me mee die ik bewaarde als een schat.
Niet lang daarna lieten oom en tante een huis bouwen tegenover de scheepswerf van Verolme. Ook daar kwam ik graag al was het héél anders dan in het grote bovenhuis.
Er was een grote tuin, een groot terras maar voor mij kon het niet tippen aan het bovenhuis in het centrum . Ik miste het kijken en het gaan naar de markt.
Mijn jeugd jaren heb ik doorgebracht bij mijn opa en opoe, samen met mijn moeder en broer. Mijn vader had toen ik twee jaar oud was de kuierlatten genomen dus kwamen wij in huis bij de ouders van mijn moeder.

In die tijd stopten de logeerpartijen, gingen we niet meer op bezoek bij oom en tante, en zij kwamen ook niet meer bij ons. Nooit ben ik te weten gekomen wat er aan de hand was tussen de volwassenen. Als kind werd je in die tijd overal buiten gehouden.
Mijn moeder hertrouwde.
(Pas toen ik zelf allang oma was vertelde mijn moeder mij dat zij van haar moeder
moest hertrouwen omdat opoe ons niet langer in huis wilde hebben.)
Er was altijd ruzie tussen mijn stiefvader en mijn moeder. Ook zijn drie kinderen accepteerden ons niet. We leefden onder een grote spanning. Mijn moeder moest die tijd ook uit werken want stiefvader deed niet veel. Te lui om te werken, overal kreeg hij ontslag.
Als hij weer eens ziek was moest ik thuis blijven van school, want ja, zijn eigen dochters moesten leren, een opleiding volgen. Van dat ‘verzorgen’ heb ik trauma’s overgehouden .

Na een kort huwelijk werden wij op een avond, kort na het eten, door stiefvader het huis uit gesmeten, letterlijk en figuurlijk. Waar moest je in hemelsnaam heen midden in de nacht.
Hoe en wat mijn moeder precies geregeld heeft weet ik niet, maar uiteindelijk werden mijn broer en ik ondergebracht in een tehuis in Eindhoven. Ik heb er ruim een jaar doorgebracht, mijn broer mocht in huis komen bij een schoolvriendje.
Ik heb gevraagd waarom ik niet bij tante kon logeren, maar dat was onmogelijk. Moeder en tante hadden definitief met elkaar gebroken. En er was niet over te praten, dat waren geen zaken voor kleine mensen.

Maar ik begreep al heel snel dat mijn moeder met geen van haar broers en zussen nog contact had. Ook niet met haar ouders.
Vele, vele malen heb ik haar gevraagd om mij te vertellen waarom de hele familie geen omgang meer had met elkaar, maar daar wilde ze niet over praten. Iedereen was fout, behalve mijn moeder en dat moest ik maar geloven.
Ook vandaag heb ik de zoveelste poging gedaan om met haar over dit alles te praten. Helaas.
Ik weet niet wanneer mijn tante begraven wordt of gecremeerd, ik weet ook niet waar.
Jaren en jaren heb ik haar niet meer gezien en nu is ze er niet meer. Maar ik bewaar goede herinneringen aan de tijd die ik als jong kind bij haar mocht doorbrengen. Nooit zal ik die tijd vergeten. Voor mij waren het de fijnste jaren van mijn leven.
Nieuwjaarsdag 2015. Bedankt tante, rust in vrede, en ik zal u nooit vergeten .

2014 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 650 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 11 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.