Dag tante, rust in vrede.

R.I.P

R.I.P

Vanmorgen werd mijn moeder opgebeld door haar enige nog in leven zijnde broer. Ze bellen elkaar nooit, hebben alleen contact tijdens ‘toevallige’ ontmoetingen op straat, en als er nieuws is.
Vanmorgen was er nieuws. De zus van mijn moeder en van mijn oom was overleden.
Behalve elkaars telefoonnummers delen ze al jaren niets meer met elkaar.
Ooit was het een gezin met elf kinderen, dat was heel gewoon in de tijd dat mijn moeder geboren werd.
Zes jongens, vijf meisjes waarvan mijn moeder de jongste was en mijn nu overleden tante de oudste.
Vanmiddag sprak ik mijn moeder, ook stelde ik vragen over mijn tante, maar zoals het al jaren gaat ging het nu ook weer. Ja, ook kakmadammen gaan dood was het enige wat ze erover zei. Het deed haar blijkbaar niets dat haar zus was overleden, want ze sprak er de hele middag met geen woord over. Toen ik vroeg of ze wel naar de uitvaart zou gaan zei ze ” ik denk er niet over, ze heeft me nooit willen zien en nu hoef ik haar niet meer te zien ‘. Duidelijk !

Mijn herinneringen aan deze tante zijn jeugd herinneringen. Toen kwamen mijn moeder en mijn broer en ik nog regelmatig bij haar en haar man thuis. Ze hadden geen kinderen en ik logeerde er regelmatig. Wat ze wel hadden was een hond en geld. Tante was getrouwd met een zakenman en had een goed leven. In de begintijd van mijn tantes huwelijk bewoonden zij en haar man een groot bovenhuis in het centrum van Heusden. Overal in de woning waren kleine trapjes. Van de ene salon naar de andere moest je twee treetjes naar beneden of naar boven. Zo ook in de slaapkamers. Je moest een paar treetjes hoger om in weer een andere kamer te komen. Dol was ik op dat huis. En overal rook het naar de parfum van mijn tante.
Uren bracht ik door voor het open raam dat uitkeek op de markt. Als tante zag hoe ik genoot van de kraampjes en de mensen gaf ze mij wat geld en liet mij boodschappen gaan doen . Luxe broodjes die ik mocht uit kiezen. Kaas, ( ik kreeg wel een briefje mee en de opdracht bij welke kraam ik mijn inkopen moest doen ) fruit, chocola, het was een waar feest en een tijd die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat.

Tante en oom gingen ook regelmatig met vakantie naar het buitenland en brachten dan de mooiste dingen voor mij mee. Uit Italië bracht ze eens een schitterende ketting van allemaal aan elkaar geregen schelpjes mee. Ik deed deze alleen op zondag om , zo zuinig was ik erop. Ze bracht uit ieder land bijzondere souvenirs voor me mee die ik bewaarde als een schat.
Niet lang daarna lieten oom en tante een huis bouwen tegenover de scheepswerf van Verolme. Ook daar kwam ik graag al was het héél anders dan in het grote bovenhuis.
Er was een grote tuin, een groot terras maar voor mij kon het niet tippen aan het bovenhuis in het centrum . Ik miste het kijken en het gaan naar de markt.
Mijn jeugd jaren heb ik doorgebracht bij mijn opa en opoe, samen met mijn moeder en broer. Mijn vader had toen ik twee jaar oud was de kuierlatten genomen dus kwamen wij in huis bij de ouders van mijn moeder.

In die tijd stopten de logeerpartijen, gingen we niet meer op bezoek bij oom en tante, en zij kwamen ook niet meer bij ons. Nooit ben ik te weten gekomen wat er aan de hand was tussen de volwassenen. Als kind werd je in die tijd overal buiten gehouden.
Mijn moeder hertrouwde.
(Pas toen ik zelf allang oma was vertelde mijn moeder mij dat zij van haar moeder
moest hertrouwen omdat opoe ons niet langer in huis wilde hebben.)
Er was altijd ruzie tussen mijn stiefvader en mijn moeder. Ook zijn drie kinderen accepteerden ons niet. We leefden onder een grote spanning. Mijn moeder moest die tijd ook uit werken want stiefvader deed niet veel. Te lui om te werken, overal kreeg hij ontslag.
Als hij weer eens ziek was moest ik thuis blijven van school, want ja, zijn eigen dochters moesten leren, een opleiding volgen. Van dat ‘verzorgen’ heb ik trauma’s overgehouden .

Na een kort huwelijk werden wij op een avond, kort na het eten, door stiefvader het huis uit gesmeten, letterlijk en figuurlijk. Waar moest je in hemelsnaam heen midden in de nacht.
Hoe en wat mijn moeder precies geregeld heeft weet ik niet, maar uiteindelijk werden mijn broer en ik ondergebracht in een tehuis in Eindhoven. Ik heb er ruim een jaar doorgebracht, mijn broer mocht in huis komen bij een schoolvriendje.
Ik heb gevraagd waarom ik niet bij tante kon logeren, maar dat was onmogelijk. Moeder en tante hadden definitief met elkaar gebroken. En er was niet over te praten, dat waren geen zaken voor kleine mensen.

Maar ik begreep al heel snel dat mijn moeder met geen van haar broers en zussen nog contact had. Ook niet met haar ouders.
Vele, vele malen heb ik haar gevraagd om mij te vertellen waarom de hele familie geen omgang meer had met elkaar, maar daar wilde ze niet over praten. Iedereen was fout, behalve mijn moeder en dat moest ik maar geloven.
Ook vandaag heb ik de zoveelste poging gedaan om met haar over dit alles te praten. Helaas.
Ik weet niet wanneer mijn tante begraven wordt of gecremeerd, ik weet ook niet waar.
Jaren en jaren heb ik haar niet meer gezien en nu is ze er niet meer. Maar ik bewaar goede herinneringen aan de tijd die ik als jong kind bij haar mocht doorbrengen. Nooit zal ik die tijd vergeten. Voor mij waren het de fijnste jaren van mijn leven.
Nieuwjaarsdag 2015. Bedankt tante, rust in vrede, en ik zal u nooit vergeten .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s