Vaarwel…

My Life

bianca 1 februari 2015 015

Wat kan ik nu nog zeggen……ik heb even geen woorden.  Afscheid van je genomen, sprakeloos naar je gekeken, stille hoop dat jij het niet zou zijn, tegen beter weten in. Maar één blik en de harde werkelijkheid moest ik onder ogen zien. Zo herkenbaar, je vingertjes, breekbaarder dan porselein. Je gezicht, bijna doorschijnend……

Een leven, veel te kort geleefd. Eenzaamheid een leven lang. Dieren waren je vrienden, bij hen kon je jezelf zijn, met hen deelde je vreugde en verdriet. Het waren je maatjes , letterlijk tot in de dood.

Vanmiddag heb ik je echte vrienden gezien. Echte vrienden die diep bedroefd hun laatste groet aan jou kwamen brengen. Vrienden die net als ik geen woorden vinden konden en sprakeloos staarden naar je eenvoudige kist. Op je kist rose roosjes, neergelegd door je nichtjes en neefjes.  Brandende kaarsjes naast een Boeddha beeldje dat zo verbonden was met jou.

Nu ben je verlost van de eenzaamheid die…

View original post 65 woorden meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s