Tot aan de poort…

Tot aan de poort heb ik je vergezeld

jij ging naar binnen, ik bleef buiten staan.

Ik keek je na, verbijsterd en ontsteld,

en tastend ben ik hier mijn weg gegaan.

De wereld was te groot voor mij alleen,

en alles wankelde, elk woord deed pijn.

En daar waar gisteren de zon nog scheen

hing nu een ondoordringbaar mistgordijn.

Een golf van wanhoop stormde op mij aan,

maar willoos ging ik verder, moe en mat;

en in een zee van leed was ik vergaan

als God mijn handen niet gegrepen had.

( voor D )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s